Interviewen hoort bij mijn werk. Soms moet je iemand persoonlijk spreken om eruit te pulken hoe het nou echt zit met iets. Vragen stellen over zaken die voor een expert nogal voor de hand liggen, maar niet voor de klant. De emotie in iemands stem kunnen horen om die over te kunnen brengen op de lezer. Heerlijk als dat lukt. Waarom doe ik dan toch geen interviews?

Er zijn genoeg mensen die hartstikke graag en gemakkelijk geïnterviewd worden, maar ik heb een vorm van plankenkoorts ontwikkeld voor interviews die ik in opdracht moet doen. Ervaringen met enkele onwillige gesprekspartners in het verleden hebben het mogelijk voor de rest verpest. Omdat ik daar iets aan wil doen, experimenteer ik nu al een tijdje met deze non-dienst.

Interview-kandidaat die niet wil

Niets vind ik vervelender dan iemand interviewen die er eigenlijk geen zin in heeft, maar van iemand van communicatie de opdracht kreeg om mij even te woord te staan. Het hele gesprek zit ik dan met geknepen billen en opgetrokken schouders, omdat ik bang ben dat het interview niet de input oplevert die ik nodig heb voor een inhoudelijk kwalitatief stuk. Ik merk aan alles dat die persoon met zijn hoofd ergens anders is. Soms zelfs lijkt iemand zich te goed te voelen voor een gesprek met mij.

De directeur

Ik ben het meest bang voor een gesprek met de directeur. Niet omdat dat iemand is die bovenaan de hierarchische ladder staat–daar ben ik inmiddels wel overheen ggroeid, maar omdat directeuren het altijd zo druk hebben. Ik begrijp dat ik uiteraard niet diens hoogste prioriteit ben, toch ben ik dat op dat moment juist wel. Er moet immers een stuk komen waar de naam van de directeur onder komt te staan, dat naar de klant wordt opgestuurd. En welke directeur beseft niet het belang van een goede relatie met de klant?

Iemand die er geen tijd voor maakt

Dan zijn er nog de interview-kandidaten die eigenlijk geen tijd hebben, ook al hebben we een afspraak gemaakt. Die bel ik dan op het afgesproken tijdstip, maar ik krijg geen gehoor. Ik bel na tien minuten nog eens. Ik doe later nog een derde poging, maar dan is het wel klaar. Dan ben ik al heel wat tijd kwijt aan alleen maar opbellen. En goed gefocust tussendoor een andere klus oppakken? Dat gaat niet. Die verloren tijd mag ik gelukkig vaak wel factureren, maar het zit me vooral dwars dat ik iemand min of meer moet stalken.

Als iemand in de auto zit, onderweg naar de volgende afspraak

Of iemand neemt wel op, maar dan zit diegene in de auto onderweg naar een volgende afspraak. Iemand interviewen terwijl die aan het rijden is, vind ik helemaal geen pretje. Niet per se omdat diens microfoon wat verder van de mond is en het dus lijkt of de geïnterviewde een beetje schreeuwt. Ook niet per se omdat ik het gevoel heb dat ik tussen twee belangrijke afspraken ingepropt ben. Maar vooral omdat ik het niet verantwoord vind dat die ander met mij zit te bellen terwijl die over de snelweg raast.

Luidkeels een liedje op de radio meezingen (wat tussen je afspraken door misschien wel de beste besteding van je tijd is) is iets anders dan nadenken over een detail, een complex proces uitleggen, een herinnering ophalen, je iets proberen voor te stellen of nagaan hoe je je ergens bij had gevoeld. Wat als mijn vraag tot brokken leidt? Misschien houd ik mij als vragensteller in zulke gesprekken uit voorzorg een beetje in, dat zou best kunnen. En de geïnterviewde kan er ook niet helemaal voor kan gaan.

En toch…

Dus ik doe geen interviews.

Maar als ik iemand mag spreken:

  • die daar met genoegen tijd voor maakt
  • die in is voor een plezierig, goed en gelijkwaardig gesprek
  • op wie ik mijn nieuwsgierigheid los mag laten en die daar gretig op in gaat…

Dan kan ik uitkijken naar het geheel van voorbereiding tot artikel en verandert plankenkoorts in voorpret. Helemaal als ik dat vervolgens mag weergeven in een vrijuit geschreven stuk!

Zulke gesprekken doe ik wel.