heleboel medailles bij elkaar

Medailles

48 medailles en 5 glimmende bokalen heb ik in dit huis bij elkaar gesprokkeld. Wat een prestaties! Ik denk dat ik wel een paar top-wereldburgers aflever. Die gaan op een dag echt iets neerzetten.

Het begint al met de zwemdiploma’s. Voor zowel A, B als C is er aan het eind een medaille. Die wordt uitgereikt op ‘we are the champions’. Bij A dep ik tranen van geluk, bij B glim ik van trots. Bij C huil ik van opluchting. Bij kind nummer twee huil ik beduidend minder, al ben ik net zo trots.

Die medailles hebben ze echt verdiend. Maar ook als ouder heb ik er hard voor gewerkt. Zevenenzeventig keer heb ik ze naar het bad gebracht (en weer mee terug). Vloekend natuurlijk want altijd net te laat van huis, omdat ik die deadline moest halen en nog even een handdoek uit de mand met achterstallig onderhoud moest trekken. Terwijl we al op de fiets hadden moeten zitten. Eenmaal in de kleedkamer met subtropisch klimaat begon ik pas echt te zweten en er was geen tijd om die winterjas uit te trekken. Kind door de douche duwen en snel naar het bankje bonjouren. Na de les, als ik weer engiszins was afgekoeld, plakkerige voeten met rimpeltenen door een weerbarstige broekspijpje wurmen. Sokken die – hoe krijg je het voor elkaar – in een plas vallen. Ik ben er al een paar jaar uit, die zwemlessen, maar ik moet toch even ventileren.

Glimmende bokalen

Na de zwemmedailles is het hek van de dam. Eerst zijn de medailles nog van plastic, maar al snel krijgen ze meer gewicht. En haal die boeken maar van de plank, daar komen de bokalen.

Oh, hoe die eerste bokaal begeerd en gretig aangepakt werd. Bij glowgolf met de familie op een regenachtige dag. Daarbij sjoemelden we als volwassenen uiteraard niet met de puntentelling, maar wie 6 jaar is, is ontzettend goed in teleurgesteld kijken. De beste. Opa accepteerde zijn verlies en overhandigde de beker aan de echte winnaar.

Heuglijk zijn de prijzen die je kunt winnen bij sportclinics, groepsactiviteiten en partijtjes. Deelname is genoeg. Schaatsclinic in de kerstvakantie? Medaille. Potje bowlen op een verjaardagpartijtje, hockeykamp, squashen met school? Medaille. Medaille. Medaille.

Zelfs een topsporter zou eronder bezwijken.

Glanzend en duurzaam

Het went, al die geweldigheid. Ook bij de kinderen. De laatste veertig plakken werden bij thuiskomst ergens neergelegd en trokken zich dan maar langzaam terug onder een kast of bed. Je komt ze pas weer tegen als je gaat herinrichten.

Tussen de 53 prijzen, zitten er een of twee waarvoor de kinderen echt wel iets aardigs hebben gepresteerd. Dan was er een competitie of serieus wedstrijdje gewonnen. Maar welke medailles daarbij horen, weet niemand meer. En heb ik toen nagelbijtend zitten kijken, met mijn neus tegen het glas geplakt? Heb ik mijn kind aan het eind snotterend in de armen gesloten?

Had zo’n herinnering zich maar glanzend en duurzaam vastgezet in ons beider prefrontale cortex… In plaats daarvan is dit niet meer dan een doffe gedachte ergens onderaan die berg nietszeggend metaal.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *