Man ligt in een hangmat met een boek op het gezicht

Onderuit gaan

Ik denk dat ik bedoeld ben om liggend door het leven te gaan en dat ik slechts af en toe rechtop moet komen om iets nuttigs te doen, zoals eten of een stukkie schrijven. Dutjes, slapen, lezen, dat gaat het beste horizontaal. Mijn lijf wil dat. Ik sport zelfs het liefst horizontaal, want verticaal zwemmen is niet hydrodynamisch. Maar vooruit, wandelen en tennissen zijn ook niet onaardig, zolang ik daarna maar weer onderuit mag. Vakantie. Een tijd van grote inzichten.

Liggend komen mijn buik, hart en hoofd tot rust. Dat heeft tal van voordelen. Mijn darmen zakken weer op hun plek wat, vind ik, beter oogt in de verticale versie van mijzelf. Mijn hart kan ontspannen en mijn ademhaling kan resetten. Ik hoef mijn hoofd niet op mijn nek rechtop te houden, de benodigde spieren kunnen ontspannen. Gedachten krijgen een andere dynamiek, omdat ze in een horizontaal vlak tot andere verbindingen leiden.

Zoveel processen die horen bij mijn lijf rechtop houden. Nadenken, bewegen, balanceren, coördineren, plannen. Individueel stellen die misschien niet veel voor, maar het zijn er bij elkaar wel veel en ze vragen voortdurend inspanning van me.

Het wordt pas duidelijk als ik vakantie heb, hoe groot het verschil is. Hoe vaak ik zou willen liggen, had ik het helemaal voor het zeggen. Nou, en als de vakantie er dan zo’n beetje op zit, begint het lijfgevoel weer ergens op te lijken. Net als ik denk: zo ben ik op mijn best, moet ik weer overeind komen.

Geen wonder dat ik mijn ‘doende leven’ ervaar als strompelen en daardoor soms onderuit ga.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *