Startblok voor Sabine

Startvrees

Op uw plaatsen, klaar en… Daar ga ik! Als een raket, aerodynamisch. Na een mooie boogvlucht schiet ik het water in. Wat een strakke startduik! Of nee. Wacht, daar ben ik. Met onvaste benen hijs ik mezelf het startblok op. Wat is dat ding hoog. Ik kijk omlaag, de diepte in. Het beeld rekt zich nog eens extra uit. Afgeleid door dit visuele spel verlies ik mijn evenwicht en donder over de kop het water in. Een metertje of twee verderop sta… ik. Een been voor, een been achter. Maar nog voordat ik mijn voeten stevig heb neergezet en je goed kan kijken, plons ik plat op mijn buik op het wateroppervlak. Bloedneus.

Ik had het allemaal kunnen zijn.

Schuifelen

Ik ben diegene die bij elke gesynchroniseerde groepsstart schoorvoetend steeds een stapje dichter naar een startblok schuifel. Kijk! Ik zet zelfs al een voet op de rand. De rand af durf ik, maar ook pas sinds de nodige ophef. Vandaag gaat het om een hoger doel. Ik trek mijn voet terug en stap weer achteruit. Bij start nummer 7 duikt inmiddels iedereen zonder vrees het water in. Elk op zijn eigen charmante manier. Ik verplaats mij in hen allemaal. Zo doe ik toch een beetje mee.

Start(blok)vrees

Wat me vandaag precies tegenhoudt weet ik niet. Ik berust erin, mijn machofactor van -20. Ik kijk mijn angsten vroeg of laat altijd in de ogen. In mijn eentje op een afgelegen plek. Met een emdr’tje. Of in een vlaag van verstandsverbijstering.

Maar zet je mij voor het (start)blok dan gebeurt er niets.

Of toch.

Tijdens het schuifelen naar die badrand, en weer terug, ontstaat er een blogidee in mijn hoofd. Dat is altijd bewijs dat er iets gebeurt, onderwater. Ik zie overlap met keerpunt en vlinderslag. Op een dag wil ik het liever wel dan niet. Op een dag tref ik mijzelf aan op een startblok. Waar ik dan vanaf vlieg, kukel of plons.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *