persoon in winterjas staat voor langsrijdende metro

Synchroniciteit in de metro

Het is weer koud. Druipneus koud. Ik moet met de metro. De ramen zijn beslagen door al die warme lichamen bij elkaar. Ik haal oppervlakkig adem, zodat ik zo min mogelijk ongewenste bacillen binnenkrijg. Als je uitzicht hebt op iemand die je, zonder het zelf te weten, goed vermaakt duurt zo’n lauwwarm ritje gelukkig niet zo lang.

Een paar stoelen verderop, goed in mijn blikveld, is een meisje van een jaar of twintig onverstoorbaar in de weer met haar tas. Bij mij zitten er zakdoeken in. En lippencrème, mijn portemonnee, mobiel, een klein flesje handwasgel, paracetamol, een pakje kauwgom en een rolletje topdrop. Dat vindt mijn man al veel. Soms als ik rijd, vraag ik hem wel eens een zakdoekje voor me te pakken. Voor hem is mijn bescheiden tasje als de magische tas van Hermelien in Harry Potter. Hij moet daar eindeloos in graven en haalt van alles omhoog, maar geen zakdoekjes. Uiterst vermakelijk.

De tas van het meisje blijkt het optimum van zo’n tas. Eerst installeert zij die eens lekker op schoot. Dat wordt duidelijk geen overstapje RAI of Zuid WTC. Komt goed uit, ik ook niet.

Als je maar lang genoeg kijkt

Het eerste wat tevoorschijn komt, is een lippotlood en spiegeltje. Met vaste hand werkt zij subtiel een onzichtbaar lijntje bij. Zelf zou ik het niet kunnen – niet in een bewegend voertuig, niet thuis in de badkamer. Het duurt even. Een nauwkeurige inspectie. Tevreden verdwijnt het potlood in de tas. Ik zie geen verschil. Maar wie weet volgt nu een knalrode lipstick. Ik vraag mij af naar wat voor afspraak zij onderweg is. Gewoon naar het werk of een Tinder-koffiedate? Het wordt een even zo subtiel lipglosje. Ze weet wat passend is.

What next? Oh, onverwacht: een tube van de apotheek. Ik bekijk haar nog eens goed, maar zie geen eczeem of andere huidaandoeningen op haar handen of gezicht. Ze drukt de zalf er precies ter grootte van een erwtje uit. Een handeling die duidt op jarenlange ervaring. Misschien is ze zo’n bekende beauty-vlogger en zou ik haar kennen als ik dochters had gehad. Met haar vinger dept ze hier een daar een plekje onder haar ogen aan. Ze kantelt het spiegeltje en haar gezicht in alle mogelijke hoeken. Hoe langer ze kijkt, hoe beter het eruit ziet. Ze lijkt tevreden. Misschien heb ik het logo van de apotheek verkeerd gezien, het is vast een hoe heet dat… foundation. Van een duur merk.

Nog wat rommelen in de tas. Ze verruilt de kleine tube voor een grotere. Ook hier drukt zij een goed afgemeten dotje uit. En smeert haar handen ermee in.

Als niemand op je let

Op het moment dat ze haar handen inwrijft wordt mijn aandacht getrokken door een andere metroreiziger. Achter het meisje zit een grote meneer, met een beetje viezig haar.

Precies tegelijkertijd begint hij in zijn handen te wrijven. Hun bewegingen compleet synchroon. Choreografie als dansers op het podium. Eerst de rechterhand boven, dan langs de duim en overpakken, waarna de linkerhand boven komt, Tot slot nog even plat de handen tegen een elkaar wrijven. Een niet alledaagse combinatie, die twee. Allebei in hun eigen bubbel.

Wat heb ik gemist terwijl ik mij verwonderde over de beautycase? Heeft hij net een donut op en geen servetje bij de hand?

Dan steekt hij zijn wijsvinger uit. Omhoog richting neus. Sommige mensen maakt het geen bal uit of anderen op hen letten. Oef. De vinger gaat onder de neus langs. Heen. En. Weer.

Ik wil niet, maar kan niet anders dan inzoomen. Mijn hoofd beweegt mee alsof ik naar een tenniswedstrijd kijk.

De vinger gaat weer omlaag naar het rechterbeen. Dat is gehuld in een degelijke, te los zittende broek. Een aarzeling. Zou hij…? Je weet nooit of dat vlekken achterlaat. Het zou de jongens in de werkplaats niet opvallen, maar Margreet van de koffie wel. Aan de lucht drogen dan maar, en om dat te bespoedigen nog eens in de handen wrijven. Een weloverwogen beslissing.

Het beeld blijft een beetje kleverig op mijn netvlies plakken. Ik wil mijn lauwwarme reis niet zo eindigen.

Hoopvol verplaats ik mijn blik naar waar het vandaan kwam. Maar de opknapbeurt zit er op. Beautycase heeft haar spiegeltje dichtgeklapt en opgeborgen. Ze trakteert mij slechts nog op een verveelde inspectie van haar lange, tot in de puntjes verzorgde nagels.

Er valt hier voor mij niets meer te halen. Gelukkig moet ik er uit. De kou in.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *