stilstaande vrouw met stas

Laat je klant geen blauwtje lopen

De winkelbediende was klein en breed en stond de voorraad hoogglans wit aan te vullen toen ik in zijn gezichtsveld verscheen met op de achtergrond gordijnen.

Nadat hij op mij had scherpgesteld, keek hij wat angstig terug. Een schichtig type. Het liefst had hij oogcontact vermeden, maar zijn baan vereiste een minimale servicegerichte instelling die hem dwong zijn schuwheid te overwinnen.

Vol verwachting

Tegen beter weten in vroeg ik of hij mij kon helpen met de gordijnen. Ik zocht al lange tijd naar de perfecte gordijnen, iets dat in alle opzichten bij mij paste.

Ik verwachtte eigenlijk geen reactie en mijn hart maakte een sprongetje toen de winkelbediende in beweging kwam. Hij poogde over de schappen heen te kijken. Omdat dit niet veel succes opleverde, liep hij opzij. Zou hij om het schap heen lopen en naar mij toe komen? Ik hoopte het zo. De afstand tussen ons groeide en dat deed pijn. Maar straks zou hij links links gaan en bij me komen. Toen sprak hij tegen me. Ik kreeg er een kleur van. Zijn stem streelde mijn trommelvliezen. Zijdezacht. Ik moest mijn best doen hem te verstaan en hoorde: “Nee, dan moet u… euh… even kijken…”

Hij liep achteruit, onze fragiele band verscheurde. En weg was ie.

Het is gebruikelijk dat een winkelbediende dan met een meer bekwame of ervaren collega terugkeert. Klein en breed zou zeggen: ‘Je bent mijn type niet, maar ik stel je graag voor aan Jojanneke die alles weet van gordijnen. Jullie hebben vast een klik.’

Perfecte match

Het duurde lang voordat Jojanneke in mijn leven kwam. Te lang.

Ik wilde niet langer alleen zijn. Maar ik zag niets in een online zoektocht naar de perfecte match. Ik keek zelf, wel met succes, over de schappen en zocht de winkel af naar mijn winkelbediende. Met in zijn kielzog hopelijk Jojanneke of desnoods die nieuwe zaterdaghulp. Voor een kortstondige relatie zou dat volstaan.

Drie paadjes verderop zag ik klein een breed.

Ze liepen zij aan zij, er werd iets aangewezen. Zag ik een arm daarbij omhoog richting een schouder gaan, als op een eerste afspraakje in de bioscoop? Op het gezicht van die ander verscheen een glimlach en een lichte blos. In de ogen van de winkelbediende een glinstering, al probeerde hij die voor die ander te verbergen. Het was nog te vroeg alles prijs te geven, maar het zag er alleszins gunstig uit. Er was hier iets moois gebeurd. Klein en breed had met succes een klant geholpen, je zag hem groeien.

Heel even was het stil in mij. Hij was mijn winkelbediende. De mijne. Hij had mij verlaten om er met een andere klant vandoor te gaan.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *