Rood gordijn en podium

Het heerlijk avondje vanuit een compleet ander perspectief

Verscholen in zijn donkere capuchon laat een man zijn hond uit in de uitgestorven straten van een willekeurig dorp. De storm komt op. Om een boom heen wappert een stuk pakpapier. Groen, met wortels, pepernoten en chocoletters erop. Het klampt zich vast aan de boom. Een laatste poging nog van nut te zijn, nadat het zich had bevrijd uit de vuilniszak waarin het afgedankt op straat werd gezet. 

Dit was je lot: afgedankt op straat belanden. In de goot. En met een beetje pech trekt de wind verder aan en gaat het ook nog regenen. Dan blijft er van die kortstondige glorie en verheugde kindergezichten die je ten deel vielen slechts papier-maché over.

Het mooiste moment van pakjesavond is dat je als pakpapier om een kadootje zit en samen met tientallen andere pakjes in een jutenzak voor de deur bent gezet. De anticipatie van dat moment is ondraaglijk; stuiterend met z’n allen in die zak. Na een ferme roffel op de deur worden daarachter opgewonden kinderstemmen hoorbaar. Het licht in de hal gaat aan, schaduwen bewegen achter het melkglas, de deur gaat open en daar zijn ze: de verwachtingsvolle kinderkoppies waar je als 5-decemberpapiertje het hele jaar op hebt gewacht. Dan weet je: dit is waarvoor ik hier op aarde ben. Dit is waarom je met zorg was ontworpen, gemaakt, verpakt, vervoerd. Trots stond je in het magazijn te wachten tot je een kado kreeg toegewezen. Ja, dit is het moment!

Achtbaan

Wat dan volgt, is een achtbaan. Nog geen vijf minuten nadat je met open armen bent ontvangen, word je verlost van je kado en vlieg je hoog door de lucht. Je giert het uit. En dan, nadat de daling is ingezet, dwarrel je omlaag en heel even stel je je voor dat je als een sneeuwvlok zachtjes op een wit dek landt waar kinderenhanden met je zullen spelen.

Je maakt een mooie sliding. Wiehoe! En belandt half onder de bank. Er ligt stof. Je voelt je verscheurd. Daar in de kamer leeft het, maar vanuit deze positie ben jij slechts een toeschouwer op de derde rang. Je kijkt tegen een paar voeten aan. Aan het heerlijk avondje doe jij niet meer mee, jouw taak zit er op. Het was kortstondige roem – een luttele 5 minutes of fame.

Nog één keer in de schijnwerpers

Dan staan de voeten op. En je ziet nu twee papa’s, allebei fanatiek wel een beetje. De een is bezig met een supersonische hijskraanauto met tal van mogelijkheden. De ander probeert een houten hijskraan iets te laten hijsen, maar het touwtje heeft zich vast gedraaid. Dat was jouw kado waar je zo perfect omheen had gepast. Zoonlief huilt en laat met verdriet doordrenkte stem weten dat hij ook liever zo’n supersonische had gekregen. Je lijdt in stilte. Niet alleen om zoonlief, maar toch ook wel omdat er een strijd is verloren. Je werd om het verkeerde cadeau geplakt. Je weet dat je daarin niet alleen bent, papa weet precies hoe dat voelt. Zo gaan die dingen. Zo beslist het lot soms.

Later op de avond als de lichten in huis al weer zijn gedimd, rest nog slechts de storm. Een vertrapte pepernoot onder een schoenzool van een uitgeput kind op de achterbank van de auto. Achterin ligt een grote tas vol nieuw speelgoed. Jij klampt je nog altijd vast aan die boom. Als de auto langsrijdt zetten de koplampen je nog één keer in de schijnwerpers. Het vervult je met warmte en dankbaarheid. Je ontspant en laat je meevoeren op de wind.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *