Berg American football spelers

Als je enthousiast iets toezegt, en hoe je daar weer onderuit komt

Vorige week had ik de mensen in mijn enthousiasme een belofte gedaan: elke week een blog van de copyloog. In mijn ideale wereld zag ik het voor me. Aan het eind van elke werkweek, wanneer al het werk voor klanten is gedaan, ga ik na: wat heeft mij het meest bezig gehouden? Een stuk rolt dan zo uit de pen. Een paar uurtjes per week aan de copylogica moet genoeg zijn. Maar al de volgende dag sloeg de vrees toe.

Belofte maakt schuld

Wat dacht ik wel niet!? Nooit zou ik mijn belofte kunnen nakomen. Er zou zeker een gebrek aan inspiratie zijn. Ik heb nog helemaal geen ervaring met het regelmatig bloggen, zeker niet wekelijks. Tot nu toe was het meer ‘zoals het uitkomt’.

Om te voorkomen dat ik mijn belofte al meteen zou breken, was mijn brein acuut alert op mogelijke ideeën voor het blog dat er een week later pas moest komen. Ik maakte notities bij elk krantenartikel, zag blogtitels in de wolken verschijnen, hoorde in elk gesprek een kans en elke ingeving was een kanshebber. De creatieve ideeën in mijn hoofd buitelden over elkaar heen als een volkoppig American football team dat bovenop de bal duikt. Met mij onderop. De uitdaging was om te zorgen dat er één idee zou losbreken om een touchdown te maken.

Tegen de tijd dat het donderdag was, lag ik bedolven onder dat American football team.

Het schijnt daar geen feestje te zijn

Wat er in die berg spelers gebeurt, blíjft in de berg. Maar het schijnt geen feestje te zijn. Er wordt in ogen geprikt, aan lippen getrokken, van alles vastgegrepen. Alles om die bal maar te pakken te krijgen. En wie wie iets aandoet, weet niemand.

Niet veel anders dan wat er in mijn hoofd gebeurt. Elk idee gaat voor zelfbehoud én onderhandelt in de strijd. “Als je mij de bal geeft, laat ik je lip los.”

Het winnende idee rolt zich op in foetushouding en laat de bal niet meer los.

We hebben touchdown!

Dit idee houdt mij in de greep met z’n beeldspraak. En daar is iets verdacht vertrouwds aan. Sommige dingen verander je niet, die komen in allerlei gedaanten steeds terug. Maar leer ik ervan, dat is de vraag? Daarom poog ik een nieuw enthousiast voornemen: ik blijf blogs schrijven, maar uit zelfbehoud doe ik dat zonder beloftes over de frequentie. Al heeft zo’n stapel mannen wel wat.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *