Zwaluw voert kuikens

Vakantiegevoel

Veertien zomerse dagen op een heerlijke vakantieplek waarin tijd geen rol speelt. Dat móet genoeg zijn om er weer een heel jaar tegen te kunnen. 

Terwijl ik in het ochtendzonnetje aan de koffie zit, zie ik hoe een zwerm zwaluwen insecten uit de lucht vangt. Soms zitten ze een tijdje in de boom voor ons huisje en vliegen ze ineens allemaal tegelijk op. Ontwaken in dit bosrijke gebied met het vele getjilp en gezang is het beste wat er is. Met je ogen dicht kun je zo wel tientallen soorten onderscheiden. Tenminste, dat denk ik, als je er verstand van hebt.

Het kost me deze vakantie weinig moeite om volledig tot rust te komen en te doen alsof tijd niet bestaat. Ik heb zelfs – en dit is echt een opvallende kwestie – de zooi de zooi gelaten. In het volle vertrouwen dat alles hoe dan ook straks weer in de achterbak mee terug gaat.

Pasgeboren zwaluwtjes

Na bijna twee weken beginnen zich echter de eerste haarscheurtjes te vertonen in mijn chille levenshouding. Net als elk jaar begin ik mij de laatste vakantiedagen mentaal weer voor te bereiden op het onvermijdelijke. Dat doe ik niet zelf, dat gebeurt gewoon.

Maar misschien was het ook niet zo slim om tijdens mijn ochtendbakkie te kijken wat het saldo op mijn rekening was.

De verantwoordelijkheden die on hold staan, willen stante pede hervat worden. Ik was vergeten van hun bestaan. Nu overstemt hun geroep de vogeltjes met gemak en klinkt steeds luider, zoals pasgeboren zwaluwtjes harder gaan piepen wanneer hen een vers gevangen mugje wordt toegevlogen.

Mijn maag knort. Waar dat eerst leidde tot een gang naar de boulangerie, nemen mijn gedachten nu een loopje met me. Na alle baguettes en croissants moet er straks weer Hollands volkoren op de plank komen. Werken zal je, zegt mijn maag. Zodat er gegeten en gewoond kan worden. En ook gesport, ervaren en genoten, want wat is het dagelijks leven zonder? Als er iets is dat de zomervakantie mij helpt herinneren… Maar het staat op gespannen voet met het saldo op mijn rekening.

Ik begin na te gaan hoeveel ik nog moet ontvangen op de uitgestuurde facturen. En hoe lang ik daarmee kan doen. De volgende gedachten gaan over weekindeling, dagroutines, mijn parttime zelfstandig ondernemerschap, het urencriterium voor de eenmanszaak en hoe ik dat allemaal weer zal weten te combineren met het halen en brengen van de kinderen naar school, de sportwedstrijden en -trainingen en andere logistieke uitdagingen van het ouderschap. Ik ben al lang niet meer op vakantie. Waren dit ook maar zaken die je ongevouwen en ongewassen in de kofferbak kan mieteren en dat het dan goed komt.

De weg naar idyllisch

Er zit maar een ding op. Ik stuur mijn gedachtestroom in een u-bocht weer de idyllische kant op en begin te mijmeren. Over hoe heerlijk overzichtelijk het leven zou zijn wanneer ik gewoon in loondienst zou werken. De Fransen schijnen de nationale afspraak te hebben dat je buiten werktijden niet belt en e-mailt met elkaar. Vrij is dan ook echt vrij. Dat zou ik natuurlijk ook toepassen. Ach, dat kan ik eigenlijk net zo goed als zelfstandig ondernemer. Want ik zwicht niet voor maatschappelijke, culturele, tijds- of sociale druk en wat anderen wel niet van mij denken. Temidden van de heuvels in Frankrijk heb ik namelijk geleerd dat ik naar kalme dieptes kan zinken. Waar ik volmaakte onbezorgdheid en een standvastig zelf tref. En waar ik voortaan zó bij kan, ongehinderd door enige afleiding. Wat zeg je? Ja hoor, dat lukt straks ook wel in de dagelijkse hectiek. Gewoon hoppa, midden in de chaos intern naar beneden zakken en dan zit ik zo weer tussen het groen met tjirpende vogeltjes, naast een kabbelend beekje.

Vanaf heden volg ik volledig mijn eigen pad, vanuit een ongekende innerlijke kalmte. Misschien zet ik zelfs een nieuwe beweging in gang in ons kikkerlandje: ‘De Zen Zelfstandige’. Ja, man, zo is echt alles oké. En dat voelt goeoed. Dit houd ik komende 50 weken met gemak vast.

///

PS Iedereen zou lanterfanten moeten opnemen in zijn werkdag. Wat vind jij van deze stelling?

Je fantasie de vrije loop laten, een stukkie lopen, doelloos voor je uit staren, misschien zelfs af en toe een mini dutje. Heerlijk én nodig om allerhande input te verteren. Neem ik op werkdagen niet genoeg lummeltijd, dan functioneer ik niet goed. Dan krijg ik last van mentale, cognitieve en creatieve obstipatie. En daar doe ik mijn lezers en klanten geen gunst mee. Ik heb sterk de indruk dat een groeiend deel van werkend Nederland hieraan lijdt. Relaxeren is nodig.

Dat moet niet alleen voorbehouden zijn aan vakantie en vrije dagen. Geen hele uren natuurlijk, gewoon hier en daar eventjes. Maar zou jij het überhaupt kunnen op je werkdag? Ik vind het knap lastig om heen en weer te schakelen van hard werken naar lummelen en weer terug. En wat zouden de baas, collega’s, het bedrijfsleven, de maatschappij en de overheid ervan vinden? Zou jij standhouden als je omgeving er anders over denkt? Het is allemaal makkelijker gezegd dan gedaan. Toch zijn we massaal toe aan een tegenbeweging, een nieuwe trend voor gezond arbeiden.

Wat mij betreft worden lummelen, lanterfanten en staren nationaal erkend als belangrijk voor de gezondheid en nuttig voor de creativiteit en arbeidsproductiviteit. En wordt vastgelegd dat je hier op je werkdagen en tegen normale beloning recht op hebt.

Zelf overweeg ik een post op te nemen in mijn urenadministratie voor relaxeren, ontfocussen, lummelen, lanterfanten: ROLL. Wat zou het geweldig zijn als ik die ROLL-tijd van de belastingdienst ook nog eens mag meetellen als gewerkte uren.

(Nadat mijn blog klaar was, las ik een bericht van Frederike Mewe over het belang van lanterfanten. Dat wekte iets in mij en daar heb je deze PS aan te danken.)

1 antwoord
  1. Ellen
    Ellen zegt:

    Wat een heerlijke blog, je neemt me mee ik zie voor me waar je zit, heerlijk onder de bomen. Roll (wat een topwoord) 😀🙏🏼 Is echt heel gezond, je brein in een zen stand zetten.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *