“Dat vrijwilligersbaantje heeft me de liefde voor documentaire maken gebracht”

Yara Hannema, documentaire- en filmmaker – Yara in Media, 2MinuteFilms (Foto door: Joyce Goverde)

Op haar twintigste ging Yara Hannema voor het eerst met een camera op pad. Zo ontstond haar liefde voor documentaire maken. “Waarom doe jij wat je doet? Waarom ben jij wie je bent? Dat wil ik altijd weten. Nog steeds is het mijn grootste wens om bij iedereen naar binnen te kijken.” Als documentaire- en filmmaker legt Yara vooral verhalen van anderen vast. Zij is onverzadigbaar nieuwsgierig. Maar niet alleen naar anderen, ook naar zichzelf.

“De camera als excuus”

“Ik ben op mijn twintigste vrijwilligerswerk gaan doen bij een lokale omroep. Daar kriebelde licht iets en ik dacht: ik ga kijken wat dat is. Dat baantje heeft uiteindelijk de liefde voor documentaire maken gebracht, en de liefde voor verbinding maken. Met een camera durfde ik mensen op straat aan te spreken. Het was mijn tool om bij mensen binnen te komen. De camera is een excuus.”

“Ik ben een verhalen verteller”

“Ik wil niet alleen maar filmen. Ik vind het juist leuk om van alles te doen. Documentaires maken is een vorm, maar ik ben een verhalen verteller. Daarom is de podcastserie ‘Wie ben ik echt’, waarin ik mensen interview, ook zo leuk. Ik doe vijftig procent dingen puur voor mezelf. Dan heb ik weer een filmpje gemaakt van een vioolbouwer, omdat ik die vrouw geweldig vond. Die podcastserie, verdien ik ook helemaal niks mee. Ik doe gewoon wat ik leuk vind en die energie rolt wel. Maar het heeft één gemeenschappelijke deler en dat is het verbinden met mensen en verhalen vertellen van mensen die inspirerend kunnen zijn.

Op pad gaan en iemand leren kennen, observeren hoe die zijn leven leidt – dat vind ik het allerleukst! Met editen maak je het verhaal mooi, polijst je het. Op het moment van filmen denk je dan ‘nou dat is gewoon een scène’. En dan bij het editen: ‘oh dat is eigenlijk wel heel mooi.’ Dat gebeurt altijd! Het is soms wel moeilijk om te portretteren zoals het is. Het zijn mijn ogen die naar iets kijken. Je kan niet objectief een verhaal vertellen, dat is altijd subjectief. En een mens laat verschillende kanten zien. Is dat dan de waarheid?”

“Pas na tien jaar ondernemen is mijn missie duidelijk geworden”

“Ik wil mensen kennis laten maken met zichzelf – op een confronterende, ontwapenende manier. Mijn missie is pas de laatste twee jaar een beetje duidelijk geworden, na tien jaar ondernemen.

Die ontplooiing is echt een worsteling geweest. Ik weet niet hoe anderen dat precies doen, maar voor mij is het allemaal niet vanzelf gegaan. Ik kom van heel ver. Dit geloven veel mensen niet, maar ik was een heel verlegen meisje met ontzettend veel onzekerheden en moeilijkheden in relaties en het leven. Ik moest zoveel overboord gooien nog eerst. Maar ik wilde gewoon… vrij zijn. Vrij in mijn gedachten en leven. Van al die ervaringen ben ik een goeie interviewer geworden. Je kan nooit ieder mens begrijpen, maar door mijn ervaringen kan ik wel op enige manier overal aan relateren.

In roerige tijden van opbouw van het leven of als er heel veel gebeurt, denk ik dat je wel een klankbord moet hebben. Je bent zelf je ergste saboteur. Mijn coach is iemand die echt bloedje eerlijk naar mij kijkt, door alle lagen heen. Maar ik kan mezelf steeds beter zelf weer op de rit krijgen en herken ook de saboteurs nu meer. Die herken je eerst niet, die zijn zo sneaky in een leuk pakje. Zo dacht ik altijd: ik ben Yara en ik krijg iedereen open. Maar ik ben zelf zo open dat het ook confronterend kan zijn. Soms lukt het me niet met iemand te verbinden. ‘Ik doe iets verkeerd als interviewer,’ dacht ik eerder dan wel eens. Maar dat is niet zo. Ik ben gewoon Yara en soms klikt dat en soms niet.”

“Van jezelf houden is een verplichting”

“Van huis uit is de bevraging naar wie je bent al heel normaal geweest voor mij. Ik ben veel over mezelf gaan leren kennen en dat ik wilde delen. Zo kwam alles bij elkaar. De documentaires waar ik met heel mijn hart in kon. Ik ging schrijven, gedichten maken. Die hele bron van inspiratie ging open en toen rolde mijn missie er in een gesprek met een vriendin opeens uit.

Als je ja zegt tegen het leven, kan het zo leuk en mooi zijn. Voor iedereen is dat weggelegd. Dat betekent niet egoïstisch zijn of alleen maar met jezelf bezig zijn: van jezelf houden is jezelf eren. Dan kies je niet voor een netwerkevent als je moe bent. Dan denk je: ‘Hallo! I love myself! Ik blijf lekker thuis om heerlijk te koken en gewoon met mezelf te zijn.’

Van jezelf houden is een verplichting hier op aarde. Want je kan mensen niks geven als jij niet van jezelf houdt. Dat is de basis van alles. Je moet je veilig voelen hier van binnen. Je kunt natuurlijk mijn gedachtengang bekijken van ‘oh, wat een spiritueel gezweef’ of laat maar gaan. Maar ik heb míjn waarheid in pacht, niet dé waarheid. Dat is een groot verschil.”

“Doe waar je plezier uit haalt, al is het maar een heel klein kriebeltje…”

“Tegen andere zzp’ers zou ik willen zeggen: doe waar je plezier uit haalt, ga dat vooral vaak doen. Laat jezelf daarin zien. En je onzekerheden, deel die ook maar. Als je doet wat je leuk vindt, waar maar iets borrelt – al is het maar een heel klein kriebeltje – dan ga je dat steeds meer ontwikkelen. En dan wordt dat kriebeltje een vlam. We denken ook vaak veel te groot. Je moet het eerste stapje gewoon zetten.

Waar haal je plezier uit? Daar kan je soms niet bij. Misschien moet je als je ’s morgens opstaat eerst een paar keer diep ademen. Als je dat doet, waar heb je dan zin in om te doen? Wat komt er naar boven? Gewoon even vanuit die buik. De mooiste dingen die ik heb bedacht, waren ’s ochtends heel vroeg in stilte met mezelf.”

///

Nieuwe blogs en portretinterviews voortaan meteen ontvangen?

Meld je nu aan voor mijn mailinglijst.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *