twee peren tegen elkaar aan

Verleidingen bij alledaagse dilemma’s

Ik had mezelf een bioscoopje cadeau gedaan. Lekker in mijn eentje ongegeneerd naar een romcom. Bij een filmpje pakken hoort iets te knabbelen om de ervaring ‘op te leuken’. Maar bij de super To Go om de hoek kwam ik voor een alledaags dilemma te staan. Met catastrofische potentie. 

Ik had nog niet besloten wat ik zou nemen, maar ik zou de ideale snack gemakkelijk vinden. Ik wilde in elk geval niet kraken, dus chips was geen optie. M&M’s, een Nuts of een andere reep waren kanshebbers. Toen ik de zaak binnenliep, werd ik blij verrast door een andere categorie kanshebbers: de gezonde snack.

Onweerstaanbaar

Fruit en groente stonden zo opgesteld dat je ze niet kon weerstaan. Snoeptomaatjes keken mij vol verwachting aan, zachtjes met elkaar giebelend in hun bekertje. Een zakje appelpartjes wachtte geduldig op een nieuw baasje dat zijn tanden in hun knapperige lijfjes zou zetten. Rijen flesjes met sapjes in de meest heerlijke, frisse kleuren stonden braaf op rij. Er waren houten kistjes gevuld met glimmende rode en groene appels en rijpe, gele bananen.

Wat een keus! Ik wist meteen dat ik hier een uitverkorene zou vinden. Een gezonde lekkere snack, uit het vuistje. Geen plakkerige snijwerk of zelf persen, gewoon hoppekee klaar voor gebruik.

Verleiding

Had ik me nog maar net laten verleiden tot een gezonde snack, deed ik een observatie die de boel saboteerde. Alle gezond snacks bleken in plastic verpakt!

Op twee dingen na. Ik kon een hele appel nemen, maar dat zou voor overlast zorgen bij andere bioscoopbezoekers. Skruntsj smak skruntsh. En die banaan vond ik eerlijk gezegd weer té verantwoord bij een bioscoopje.

Mijn hand hing boven een bekertje appelpartjes toen ik bevroor. Om mij heen zag ik dat alles, maar dan ook alles in plastic verpakt lijkt te zijn! Van M&M tot appelpartjes. Als gezond alsnog ontverantwoord is, waarom zou ik  dan niet gewoon maar helemaal voor instant genot gaan? Mijn arm zakte omlaag en ik kwam langzaam in beweging. Daarna zag je mij in steeds blindere paniek van het ene naar het andere schap lopen. Groot opgezette oogbollen die een beetje begonnen te tollen in hun kas. Ik moest snel beslissen. De film stond op het punt te beginnen!

De frustratie begon tranen te produceren. Als dit zo doorging, zou mijn middagje romantiek en komedie toch een drama worden.

Ik… ik, ik… aaaargh!

Mijn systeem sloeg op tilt. Om oververhitting te voorkomen, schakelde het over op default-mode. Het werd zwart voor mijn ogen en ik weet nog steeds niet wat er daarna precies isgebeurd.

Oerinstincten

Pas toen ik mij weer helemaal kalm in een stoel achterin de zaal nestelde, kwam ik erachter welke beslissingen bij mijn standaard fabrieksinstelling horen.

Ik legde mijn jas rechts, tas links. Aluminium waterflesje dat al jaren mee gaat, gevuld met kraanwater, in het bakje aan de armleuning. De film begon. Uit mijn tas haalde ik de snack die de wedstrijd daarnet had gewonnen.

Zestien lege stoelen verderop zag de enige man in de zaal hoe ik iets geels uit mijn tas haalde. Ik pelde mijn snack open. En zette mijn tanden in de nostalgische Nuts. Het resultaat van een beslissing die rechtstreeks was aangestuurd door een oerbrein met suikerbehoefte.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *