Hoe voorkom je een oververhit brein bij een alledaags dilemma?

Het schijnt dat elk van onze menselijke verlangens in dienst staat van één werkelijk verlangen: naar geluk. Wat klinkt dat Amerikaans. Maar ik heb er eens een tijdje over nagedacht en mezelf geobserveerd. Het zou zomaar eens echt waar kunnen zijn. 

Alledaagse dilemma’s

Zo stond ik laatst weer voor een alledaags dilemmaatje. Met catastrofische potentie. Ik vind het altijd onaangenaam wanneer ik in tweestrijd kom. Als twee verlangens in mij strijden om voorrang.

Ik had mezelf een bioscoopje cadeau gedaan. Lekker in mijn eentje ongegeneerd naar een romkom. Bij een filmpje pakken hoort iets te knabbelen om de ervaring nog wat verder ‘op te leuken’.

Bij de super To Go om de hoek besloot ik de ideale snack te gaan zoeken. Natuurlijk dacht ik onderweg daar naartoe al aan M&M’s. Maar ook de Nuts of een andere reep waren kanshebbers. Ik wilde niet kraken, dus chips geen optie. Toen ik de zaak binnenliep, werd ik blij verrast door een derde categorie kanshebbers: de gezonde snack. De winkel doet zijn best en had fruit en groente in het zicht gezet. Snoeptomaatjes keken mij vol verwachting aan, zachtjes met elkaar giebelend in hun bekertje. Een zakje appelpartjes wachtte geduldig op een nieuw baasje dat zijn tanden in hun knapperige lijfjes zou zetten. Rijen flesjes met sapjes in de meest heerlijke, frisse kleuren stonden braaf op rij. En er waren houten kistjes gevuld met glimmende rode en groene appels en rijpe, gele bananen.

Wat een keus! En ik wist meteen dat ik hier een uitverkorene zou kunnen vinden. Een gezonde lekkere snack, uit het vuistje. Geen plakkerige snijwerk of zelf persen, gewoon hoppekee klaar voor gebruik.

Troep, soep en bamboehoe

Hier ontstond mijn dilemma. Want ik had net nieuwe lunchboxen van bamboe aangeschaft. Om de plastic berg in mijn keukenla niet nog groter te laten worden. Omdat ik als mens en consument mijn steentje wil bijdragen aan een beter milieu.

Twee verlangens.

  1. Gezond eten en drinken om goed voor mijn lijf te zorgen, zodat ik me lekkerder voel en fitter en meer energie voor mijn gezin heb, wat me gelukkig maakt.
  2. Of: Iets kopen dat NIET in plastic is verpakt, zodat ik mee help voor een aardbol te zorgen waarop dieren, planten en generaties mensen na mij nog gezond kunnen leven. Wat mij gelukkig maakt.

De innerlijke strijd was heftig. Geen van beide verlangens leek het van de ander te kunnen winnen. Ik voelde hoe de frustratie tranen begon te produceren. Als dit zo doorging, zou mijn middagje romantiek en komedie toch een drama worden.

Blinde paniek

Toch die hele appel? Nee, dat gaf teveel overlast voor andere bioscoopbezoekers, skruntsj smak skruntsh. Die banaan zou wel stil blijven. Maar dat was weer zo’n hele hap en ik zat nog vol van mijn verantwoorde lunch vol sla, bonen en zaden.

In steeds blindere paniek liep ik van het ene naar het andere schap. Alles, maar dan ook alles lijkt in plastic verpakt te zijn! Ook de M&M’s en Nutsen. Als tóch alles in plastic zit, waarom zou ik dan niet gewoon maar helemaal voor gemak en genot gaan? Ik… ik, ik…. ik weet het echt niet… aaaargh!

En de film stond ook nog op het punt te beginnen.

Mijn systeem sloeg op tilt en schakelde spontaan over op default-mode (lees reptielenbrein) – om oververhitting te voorkomen, en in een poging tijdig orde aan te brengen in de chaos in mijn hoofd. Die dino wist wel wat hem te doen stond.

En adem uit…

Enige minuten later nestelde ik mij weer helemaal kalm in mijn stoel achterin de zaal. Jas rechts, tas links. Aluminium waterflesje dat al jaren mee gaat, gevuld met kraanwater, in het bakje aan de armleuning. De film begon. Uit mijn tas haalde ik de snack die de wedstrijd daarnet had gewonnen.

Zestien lege stoelen verderop zag de enige man in de zaal hoe ik iets geels uit mijn tas haalde. Ik pelde mijn snack open. En zette mijn tanden in de nostalgische Nuts. Het resultaat van een beslissing die rechtstreeks was aangestuurd door een oerbrein met suikerbehoefte.

Kortstondig geluk, maar in geen enkel opzicht blijvend of duurzaam.

Zoals ik het zie, moeten we natuurlijk allemaal ons steentje bijdragen. En dat lukt niet als we aangewezen zijn op ons reptielenbrein. Ik ben dan ook heel blij dat het erop lijkt dat Europa wegwerpplastic gaat verbieden. Dat gaat heel veel schelen. Er ligt een schone taak voor de verpakkingsindustrie om meer met natuurlijke alternatieven, zoals bamboe, te doen. Daarvan reikt de impact niet alleen tot diep in de oceanen, maar ook tot in jouw maag. En tot diep in mijn brein. Die krijgt het daardoor makkelijker om het goede te beslissen, zonder geworstel met tegenstrijdige verlangens. Dus dat ik wat gelukkiger kan worden. En dáár draait het natuurlijk allemaal om.