Je begint gewoon op een kamertje driehoogachter en… voilà!

Interviews in de krant en andere landelijke media zijn vaak met mensen die grote dingen hebben bereikt. Deze verhalen zijn gaaf. Maar ze geven ons (ik bedoel mij, maar vermoedelijk ook jou en vele andere ‘gewone’ mensen) het gevoel dat we ook iets groots moeten en kúnnen bereiken in ons leven.

Want A het geeft je bestaansrecht en B je begint gewoon op een kamertje driehoogachter met een tweedehands laptop tussen de dozen en… voilà! Tien jaar later heb je een beursgenoteerd bedrijf. Mag je bij talkshows aanschuiven. Word je gevraagd om je gezicht te laten zien bij gave evenementen (waar je ook nog voor betaald krijgt ook). Of wil de krant je interviewen.

Hoogmoedig

Zo stond in de PS van de Week (de bijlage van Parool, 6 oktober 2018) een prachtig interview met Corinne Vigreux, een van de oprichters van TomTom. Toen ik de intro las bestond mijn eerste gedachte dan ook uit twee delen: wat gaaf, ik ben onder de indruk én ik kan ook heus grote gave dingen bereiken. Hoor.

Daar maak ik mij in mijn dagdromen wel eens hoogmoedig schuldig aan. Maar dat snap ik niet. Want tegelijkertijd geloof ik veel meer in dat andere. Dat kleine, fijne waar ik me lekker bij voel. Mijn leven is al vol genoeg. Een avondje netwerken en ik ben alweer helemaal ‘af’, dus ik moet er niet aan denken dat er aan alle kanten aan me getrokken wordt, terwijl ik gewoon lekker wil kunnen werken, sporten en tijd wil doorbrengen met mijn familie en vrienden. Het is soms al uitdaging genoeg om dát in een jaar te proppen — dat op een of andere manier elk jaar korter lijkt dan het jaar ervoor.

Moet dat nou zo nodig?

Onlangs is Corinne een programmeer-school begonnen voor kansarme jongeren. Eerst TomTom, nu alweer iets bijzonders. Moet dat nou zo nodig? Nee, dat moet niet. Maar door wat zij heeft bereikt, is zij in staat om dit te doen, benadrukt zij in het artikel. Het is prachtig als je de middelen hebt waarmee je impact een behoorlijk volume of bereik heeft. Dat maakt een verhaal krantwaardig. Maar ik ben ook super nieuwsgierig naar de verhalen van ondernemende, sportieve, creatieve, ambachtelijke mensen die wat minder opvallen. Want dat is niet minder gaaf of waardevol. En ik weet zeker dat jij deze verhalen ook minstens net zo inspirerend en misschien prettig herkenbaar vindt. Daarom ga ik daar in mijn (schaarse) vrije tijd gewoon zelf achteraan en kun je die verhalen op deze site lezen.

Maar… dit kunnen wij allemáál!

Nu ik dit stuk bijna af heb, wrijf ik mij eens over de kin en ga na: van alle interviews die ik lees, wat raakt mij elke keer weer? Voorzichtig concludeer ik dat het belangrijk is dat iemand integer is. Dat iemand gewoon uiting geeft aan zichzelf. Niets meer en niet minder. En dát kunnen wij inderdaad allemaal!