Je smartphone en social media: hoe ontworstel jij je aan de houtgreep?

Als iemand je een compliment, glimlach of knuffel geeft, wordt het beloningcentrum in je brein actief. En voel je je fijn. Op dit principe zijn social media natuurlijk ook gebaseerd. Daarom word je blij van een appje en van elke like op social media. Minder leuk wordt het als je smartphone en social media je geen knuffel geven, maar je in de houtgreep nemen. Simon Sinek legt verontrustend goed uit hoe volgens hem de verslaving aan technologie ons leven kan verpesten. Dat omgaan met stress heel moeilijk wordt als je de gewoonte hebt ontwikkeld om bij elk ongemak naar je mobiel te grijpen. Maar er is hoop. Het antwoord is (niet al te verrassend denk ik): genieten mag, maar doe het met mate.

Ik waag een poging.

Groepsapps, in hoeveel kun je er zitten?

“Ik zit in 27 groepsapps,” hoorde ik iemand zeggen. Er klonk mogelijk wat trots in door. O…kee dan. Ik ben met stomheid geslagen. Eens even tellen. Zelf zit ik in drie, vijf,… zeven groepen. Waarvan eentje echt leuk is, twee handige familiegroepen, twee functionele groepen en twee eigenlijk overbodig. En dan hebben we nog een x aantal groepen die tijdelijk functioneel waren dus omlaag gezakt en weggezonken. Geen last meer van.

In hoeveel groepen kun je zitten? En wat doe je jezelf aan?! En dan zijn er nog de talloze apps met losse personen. Het is veel.

Ik overweeg minstens een keer per maand om mijn smartphone weg te doen en mijn allereerste mobieltje weer te gaan gebruiken. Die was lekker hanteerbaar. Klein, licht en die liet je met gemak in de kleinste jaszak glijden. Hij maakte een lekker geluid als je ‘m open- of dichtklapte. Alleen dat sms’en was onhandig. Met letters onder de cijfertoetsen. Maar daardoor deed je het dus ook vanzelf minder vaak. Bellen. Daar was ie voor bedoeld. En misschien was dat wel gewoon genoeg.

Het grootste verschil: ik had het een stuk minder ‘druk’.

Wat schrijft de etiquêtte voor?

Er zijn voor- en nadelen aan alles. Appen is verslavend en ik weet het. Het zit persoonlijk oog-in-oog contact in de weg en ik weet het. En nóg kan ik er niet helemaal van afblijven, want het is ook leuk. Zeker als ik met mijn zus app, zit ik geregeld tot tranens toe te lachen. En lachen, dat weet iedereen, is hartstikke gezond.

De balans opgemaakt, blijf ik toch maar meedoen. Maar met mate. En bewust. Dus ik ga twee groepen verlaten. Maar dat voelt nog niet zo gemakkelijk. Ik vraag me af: is een app-groep verlaten, daar eigenlijk een etiquête-richtlijn voor?

Moet je je vertrek aankondigen en je daar vooraf voor verexcuseren? Is een apart berichtje aan de beheerder voldoende? Ik wil niemand voor het hoofd stoten, maar heb weinig zin om van alle deelnemers een ‘vaarwel’ voorbij te zien komen. Bovendien belast ik daarmee anderen, want er gaan dan tig keer op 23 plekken in het land mobieltjes trillen of tingelen, omdat alle deelnemers zich na elkaar verplicht voelen om vaarwel te zeggen. Of om te laten weten dat zij zich vanwege mijn vertrek gekwetst voelen. Hoe dan ook: minimaal 23 tingeltjes en zo voorts. En wat als jíj dan weer als enige niet reageert op mijn vertrek? Ben je dan een hork of heeft niemand er erg in? Ik denk dat er mensen bestaan die nagaan of iedereen in een groep wel heeft gereageerd. In elk geval, zo heb ik begrepen, is dit voor jongeren nog tig keer erger dan voor mij. Als je dan niet binnen een half uur reageert op een app, kan dit je zomaar een vriendschap kosten. Hoewel je dan je vraagtekens kunt zetten bij ‘vriendschap’, maar nu klinkt ik vast heel oud.

Hoe houden anderen zich staande in het smartphone-tijdperk?

Graag houd ik de dingen zo simpel mogelijk en mijn online deelname ook. Want het leven is in het echt al lastig genoeg. (Ja, ik ben van de generatie die offline het echte leven noemt – ook al loop ik langer op de aardbol rond ná de komst van internet in Nederland dan ervóór.) Daar zijn al genoeg verplichtingen, ver- en afleidingen. Die lossen niet op door in mijn mobiel te duiken. Daardoor komen er alleen maar meer bij.

Het is natuurlijk geweldig dat we elkaar via een app zo gemakkelijk onze waardering of medeleven kunnen tonen, want iedereen heeft behoefte aan erkenning en aandacht. Maar omwille van mijn geestelijke en lichamelijke gezondheid moet ik clusteren. Ik beperk mijn whatsapp-groepen dus tot het minimum, mijn deelname daaraan ook en ik zit niet op álle social media. Om diezelfde reden kun je ook niet onderaan mijn blogs een reactie geven. Dat brengt mij wel een beetje in een existentiële spagaat. Want nu zal ik dus nooit weten in hoe jij en mijn andere lieve lezertjes zich in het smartphone-tijdperk staande houden. En of ik überhaupt wel lezertjes heb? Hallo?

Halloooo?

Echo…