Groepsapps, in hoeveel kun je er zitten?

“Ik zit in 27 groepsapps,” klonk het trots. O…kee dan. Ik ben met stomheid geslagen. (Klein zijpaadje, maar is het niet jammer dat de Engelsen ‘flabbergasted’ kunnen zeggen en wij niet?) Eens even tellen. Zelf zit ik in drie, vijf,… zeven groepen. Waarvan eentje echt leuk is, twee handige familiegroepen, twee functionele groepen en twee eigenlijk overbodig.

En dan hebben we nog een x aantal groepen die tijdelijk functioneel waren dus omlaag gezakt en weggezonken. Geen last meer van.

In hoeveel groepen kun je zitten? En wat doe je jezelf aan?! Ik overweeg minstens een keer per maand om mijn smartphone weg te doen en mijn allereerste mobieltje weer te gaan gebruiken. Die was lekker hanteerbaar. Klein, licht en die liet je met gemak in de kleinste jaszak glijden. Hij maakte een lekker geluid als je ‘m open- of dichtklapte. Alleen dat sms’en was onhandig. Met letters onder de cijfertoetsen.

Wat schrijft de etiquette voor?

Er zijn voor- en nadelen aan alles. Zo ook aan de smartphone en groepsapps. De balans opgemaakt, blijf ik toch maar meedoen. Maar met mate. En bewust. Dus ik ga twee groepen verlaten. Is daar eigenlijk een etiquete-richtlijn voor? Moet je je vertrek aankondigen en je daar vooraf voor verexcuseren? Is een apart berichtje aan de beheerder voldoende? Ik wil niemand voor het hoofd stoten, maar heb weinig zin om van alle deelnemers een ‘vaarwel’ voorbij te zien komen. Bovendien belast ik daarmee anderen, want er gaan dan tig keer op 23 plekken in het land mobieltjes trillen of tingelen omdat alle deelnemers zich na elkaar verplicht voelen om vaarwel te zeggen. Of om te laten weten dat zij zich vanwege mijn vertrek gekwetst voelen. Hoe dan ook: minimaal 23 tingeltjes en zo voorts. En wat als jíj als enige niet reageert? Ben je dan een hork of heeft niemand er erg in? Ik denk dat er mensen bestaan die nagaan of iedereen in een groep wel heeft gereageerd.

Clusteren en versimpelen

Omdat ik de vermoeiende en verslavende werking van online zijn ook heus wel ken, houd ik het graag zo simpel mogelijk voor mezelf. Dat is soms in het echt al lastig genoeg (ja, ik ben van de generatie die offline het echte leven noemt). Daar zijn al genoeg verplichtingen, ver- en afleidingen.

Het is natuurlijk geweldig dat we elkaar via een app zo gemakkelijk onze waardering of medeleven kunnen tonen, want daar hebben we allemaal behoefte aan van tijd tot tijd. Maar ik denk dat de impact ervan gedempt wordt als dat komt in de vorm van 23 vergelijkbare appjes. Hoe welgemeend die ook bedoeld zijn.

Vooral omwille van mijn geestelijke en lichamelijke gezondheid moet ik clusteren. Ik beperk mijn whatsapp-groepen dus tot het minimum, mijn deelname daaraan ook en ik zit niet op álle social media. Om diezelfde reden kun je ook niet onderaan mijn blogs een reactie geven. Dat brengt mij wel een beetje in een existentiële spagaat. Want nu zal ik dus nooit weten in hoeveel groepapps mijn lieve lezertjes zitten. En of ik überhaupt wel lezertjes heb? Hallo?

Halloooo?

Echo…