#3 Waarom heb ik erkenning nodig voor mijn werk?

Dingen die we zelf creëeren, waarderen we meer dan dingen die door anderen zijn gemaakt of ontworpen. Dankzij je inspanningen ga je meer van je eigen product houden en daarom ga je ervan uit dat dit ook voor anderen wel zal gelden. Zoals je supertrots kunt zijn op een presentatie of een campagne die je in elkaar zet. En zoals ik onbeschaamd verliefd kan zijn op een eigen tekst. Gedragseconoom Dan Ariely noemt dit het Ikea-effect. Je bent blijer met je kast als je ‘m zelf in elkaar mag zetten. Maar wat nu – en dat onderzocht Ariely  – als je werk ongezien blijft?

Jij hebt hier ook last van

Stel dat jij een mooie campagne op poten zet, waarmee je klanten wilt werven. Of aan een presentatie werkt om de resultaten van een marktonderzoek inzichtelijk te maken voor vakgenoten. Of een Ikea-kast in elkaar zet. Dan beleef je vast plezier aan je inspanningen. Het is leuk omdat je ziet wat het wordt. Je kunt je al voorstellen hoe het straks door anderen ontvangen wordt. Noem het voorpret.

Stel je nu voor dat je leidinggevende of klant het zonder ernaar te kijken op een grote stapel op zijn bureau legt? Of nog erger: als hij het ongezien in de papierversnipperaar stopt. Waar jij bij staat.

Een paar weken geleden zette ik een Ikea-kast helemaal zelf in elkaar. Ik was trots op het resultaat, alsof ik de planken zelf had gezaagd en geschuurd. Geen wiebelende planken of scheefhangende deurtjes, maar alles stevig, naadloos en waterpas. Heerlijk gewoon. Ik had geen één keer gevloekt.

Ik zou somber zijn geworden als geen van mijn huisgenoten het had opgemerkt. Ik had het heus niet alléén voor de extra bergruimte gedaan. Het is dus maar goed dat zij alle deurtjes open en dicht hebben gedaan en even over de plankjes hebben geaaid.

Kan het ook zonder die erkenning?

Uit het onderzoek van Ariely kwam naar voren dat het heel belangrijk is dat iemand anders wat zorg, tijd en aandacht besteedt aan wat we hebben gedaan. Dat geeft betekenis aan je inspanningen. Zonder die erkenning zou je de moeite niet nemen. Het verschil is al merkbaar wanneer iemand je werk even bekijkt, ‘aha’ zegt en het daarna op de stapel legt.

Iedereen houdt van een beetje aandacht op zijn tijd. Hè gelukkig, ik ben geen narcist. Mijn ego is behoeftig op een normaal, algemeen geaccepteerd niveau. Kom maar op dan groeiend lezerspubliek! Geef mij de bevestiging dat ik ertoe doe. Mijn vervulling groeit met het aantal positief gestemde lezers. Of vooruit, lezers die minimaal ‘aha’ zeggen.

“Leuk stukje, Bien”

Zo komen we bij het waarom van mijn copylogica. Eerst hadden mijn blogs geen podium, ze waren onzichtbaar. Ik alleen wist van hun bestaan. Trek een willekeurige la in mijn kamer of map in mijn computer open en je komt een blog, half boek of andere tekst tegen. Mijn stukken belandden overal en nergens in huis. En één printje bij mijn moeder: ‘Leuk stukje, Bien.’ Daar moest mijn ego het mee doen. (@mam, dat is overigens prima. Want hoe vaak kun je ingaan op ruim veertig jaar aan hersenspinsels die je door en door kent.)

Maar mijn slobberende, opslurpende, onverzadigbare ego is net een mens. Die wil iets. Nagenieten van het creëren, gezien worden. Daar kan ik wel bescheiden over doen, maar zo zit het dus.

Afgelopen zomer was daar eindelijk mijn nieuwe site, met digitale leesplank! Hier zijn mijn stukken voortaan meer in het zicht. Ik hoop dat je ze af en toe een aai geeft. Zodat zij – dankzij jou  – niet vervagen tussen de punaises, nietjes en geeltjes in een of ander stoffig laatje of in de nieuwe Ikea-kast.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *